การยึดเกาะหมายถึงการสัมผัสกันระหว่างของสองสิ่ง ซึ่งคือเนื้อยางและพื้นถนน

คุณสมบัติของเนื้อยาง ทำให้เกิดปรากฏการณ์สองอย่าง คือ การยึดเกาะ และ การอ่อนตัวต่อแรงกดเพื่อยึดเกาะ

พื้นผิวถนนที่แตกต่างกัน ย่อมทำให้การยึดเกาะถนนของยางต่างกันไปด้วย

ปัจจัยสำคัญในการยึดเกาะถนน คือความสามารถในการระบายน้ำของพื้นผิวถนน และผิวถนนเองต้องมีความหยาบที่เพียงพอให้ยางรถยนต์สามารถสร้างหน้าสัมผัสโอบยึดผิวถนนไว้ได้ ดังนั้นถนนจึงสามารถถูกแบ่งตามความหยาบของพื้นผิว

การยึดเกาะถนนขึ้นอยู่กับสภาพพื้นผิวถนน บนถนนเปียกโมเลกุลของน้ำจะแทรกตัวอยู่ระหว่าง
พื้นถนนและยางรถยนต์ เป็นผลให้ความสามารถในการโอบยึดของเนื้อยางกับพื้นถนนลดลง

บริเวณหน้ายางที่สัมผัสกับพื้นถนน จะประกอบไปด้วยบล็อกดอกยางที่มีขนาดต่างๆกัน ตามลักษณะของลายดอกยางเส้นนั้น บล็อกดอกยางนี้เองที่มีผลอย่างมากต่อลักษณะการสึกของยาง

ความทนทานของเนื้อยางขึ้นกับส่วนประกอบภายในเนื้อยาง สารประกอบเสริมแรงบางตัว อย่างคาร์บอนแบล็ค และ ซิลิกา ถูกผสมลงไปในเนื้อยาง เพื่อเพิ่มความทนทาน ยางที่ไม่มีส่วนประกอบที่สำคัญเหล่านี้ อาจใช้งานได้เพียงไม่กี่ร้อยกิโลเมตร

ยางแต่ละเส้นถูกออกแบบมาให้ทำงานภายใต้ความดันลมยางที่เหมาะสม หากยางถูกใช้งานในขณะที่มีความดันลมที่ไม่เหมาะสม ความเสียหายที่รุนแรงอาจเกิดขึ้นได้

การเพิ่มประสิทธิภาพการหมุนของยาง สามารถช่วยประหยัดน้ำมันได้อย่างมาก เพราะเชื้อเพลิงมากมายถูกใช้ในการขับเคลื่อนตลอดอายุการใช้งานของยาง

ในแต่ละรอบการหมุนของยาง ส่วนประกอบต่างๆของยางจะขยับปรับรูปร่างตามแรงกดทับ ส่วนประกอบที่ต้องปรับเปลี่ยนรูปร่างตลอดเวลาจะคลายพลังงานความร้อนออกมา การปรับปรุงประสิทธิภาพการหมุน เพื่อลดการสูญเสียพลังงานในส่วนนี้ จะทำให้รถเผาผลาญเชื้อเพลิงน้อยลง

การเพิ่มประสิทธิภาพการหมุน เกิดจากการออกแบทุกชิ้นส่วนของยางอย่างลงตัว